ان روزها ... ان شب ها سفر ها ... قهر ها و آشتی ها... به یاد روزهایی که رفت و خاطرش موند به یاد... و سهم من از تو چه بود غیر آزار... و به یاد برفهای آن جاده پیچ در پیچ آن کلبه یخ زده ان همه دلهره... کنار آن سینی آتش... گرم تر از دستهایت و سرد تر از اغوشت... دوباره خواهم خوابیدو .... با همه تلخی قصه من و و خودت! جز نه برای آن کسی که اهل سوداست کسی که لحظه لحظه رنگ دنیاست باید تو را در خواب ببینم هر چند می دانی بازدم یکی ، دم دیگریست...! می بینی فاصله را...! پلک هایم چه سنگین می بینی ....
کاش سراب خیالم با آب به پایان می رسید نمی خواهم چیزی بنویسم. از این همه تکرار خسته شده ام اما هر روز که می گذرد دلتنگی هایم چون میهمان ناخوانده ای حریم احساسم را لکه دار می کند.و من از روی جبرونه اختیار بغض های نیمه فرو خورده ام را بر روی برگ های دفتر منعکس می کنم. با این که به قول سهراب : دیروز زندگی را جور دیگر دیده بودم و برای فرداهای نیامده سایه روشن ابی کشیده بودم و نقطه سرخط های بی پایان را با فاصله های کم کنار هم گذاشته بودم که مبادا حضور کلمات شکسته و تنها را احساس کنند و غربت را ضمیمه ورق های مچاله شده ی دفتر اما این بارهم نشد که سکوت کنم و نگویم چگونه درلحظه لحظه های تنهایی می شکنم وقتی می دانم هر چقدر هم که بخواهم دیگر، نمی توانم دیوارهای قفس را بردارم و از دریچه دنیا رو از را اغاز کنم.
سلام به دوستان گل خودم خوبین نماز روزهاتون قبول باشه امروز جشن اولین تولد یه سالگی وبلاگم هست تو این یه سال یکی از بهترین روزهای زندگیم بوده و هست که خاطره هایی خیلی خوبی دارم و از شما دوستان عزیز خیلی چیزها یاد گرفتم و دراین مدت با دوستان خیلی زیادی اشنا شدم که اگه بخوام اسم ببرم خیلی زیاد هستن ولی الان وقت بسیار خوبی است برای قدردانی و تشکر از همه کسانی که در این مدت به من کمک کردند و سپاس فراوان از تمام عزیزانی که با نظراتشون من را راهنمایی کردند و باعث دلگرمی من و بهبود و پیشرفت وبلاگ شدند. و همه دوستان خیلی تو این مدت به من لطف داشتن و این لطف و محبت دوستان بود که الان می تونم تولد یه سالگی وبلاگم رو جشن بگیرم با وجود دوستان گلی مثل شما هنوز هم دارم می نویسم بخدا هرچی از خوبی های شما دوستان عزیز بگم باز هم کمه واگه تو این مدت شما دوستان از بنده بدی دیدن شما به بزرگواری خودتون ببخشید تا آن هنگام که نسیمی هنوز بوی بهار را با خود بیاورد خواهم بود و خواهم نوشت. اما این موقع تا کی هست , نمی دونم! شاید پایان امسال , شاید سالهای دیگه هم باشه. اینو فقط خدا می دونه! واین هم از کیک تولد زود باشین شمع ها رو خاموش کنید و بقیه عکسها را هم در ادامه مطلب ببینید غریبه ای یه وقت نیاد صدای عشقمو نخواد یا توی خلوت دلم بدون دعوتی نیاد دلم می خواد نبینمش اون روزی که گریه میاد آهسته آهسته میگم کسی ازم بدش نیاد ازغم و غصه نمیگم یه وقت صدایی در نیاد گفته شده شادی کنم ازگریه ام هیچ نشه یاد گفتن اگه زاری کنم می برنم زودی زیاد ای خدا زاری می کنم تا خنده رو بدی یم یاد گریه نباید بکنم تا گریه هست خنده نیاد بدون گریه نتونم به این میگن یه اعتیاد بدون گریه داغونم با گریه هام نفس میاد خدا دارم تموم میشم انگاربردی منو ز یاد منم دارم حروم می شم خاطره هام رفته به باد هیچکی بهم امون نداد جواب عشقمو نداد آدمک رفته به باد ندای عشقشو سر داد اون که همش گریه می کرد گریه هاشم نموند به یاد گریه شده بود خنده هاش به خنده هاش گریه می داد این آدم غمگین ما جز گریه هیچ نداره یاد تو این غمو غصه ی سرد خنده برام شده یه درد نمی تونم خنده کنم بهم بگین آدم بد اونا بهونه می کنن گریه رو برام زهرمی کنن چرا اونا نمی دونن اینجا فقط یه مهمونن غریبه ای یه وقت نیاد صدای عشقمو نخواد یا توی خلوت دلم بدون دعوتی نیاد و دوستان عزیزم امتحانم هم دادم خلاص شد و باز هم می خوام مثل سابق در کنار هم باشیم از همین جا جا داره که از دوستان گلم که تو این مدت فراموشم نکردن و بهم سر زدند تشکر کنم به خصوص که نسترن عزیزو علی جنی گل و ... بقیه دوستان خیلی ممنوممم از همتون مرسی ســـــــــــــلام به همه دوستان خوب خودم شرمنده همگی شما شدم خیلی برام سخته که از شماها دوستان خیلی خوبم که تو این مدت همراهم بودین دور باشم فقط هم به خاطراین کنکورهستش دیگه من تا موقع کنکورم نمی تونم اپ کنم واما قول میدم که به همه شماها سری بزنم اما شاید دیگه مثل گذشته نباشه انشاا.. که قبــــــــول بشم و بعدش بیام و جبران همه محبت های شما رو بکنم. این کنکور مارو از همه چی داره میندازه شما ما رو ببخشید. راستی برام دعـــــــــا کنیـــــد که قبـــــــــول بشممممم. پس تا ۲مرداد ماه که امتحان کنکورم بای گفتی از عشق بنویس ....مینویسم از عشق.... میخواهم از تو بنویسم تویی که.................. از عشق و صداقت از خودت از وجودت از دیوانگی هات..... گفتی از عشق بنویس باز نوشتم........ گفتی از غم ننویس حرفی ندارم........ مینویسم از تو از صبر زیادت ..... از عشق بی همتایت مینویسم از مهربونی هات ..... از پاکی و صداقتت اما در یه چیز هم مشترک ؟.... زمانه نه به من نه به تو رحم نکرد.... برای تو مینویسم.... باز در آیینه به خود خیره میشوم به همان چهره ای خیره شدم که زمانی خیلی زیبا بود با آن چشمان زیبا..... اما اینک هزاران غصه در همین چشمانی که زمانی از نظر تو زیبا ترین چشم دنیا بود یک غم بزرگ نشسته .... نمیدانم چه زمانی این غم از چشمانم نگاهم دلم بیرون خواهد رفت؟؟؟؟؟ شاید زمان مرگ من اما من همیشه آرزو داشتم به آرزوهایم برسم بعد بمیرم.... عروسک جونم....... تو هم غصه داری مثل من کنج خونه.......هوای بی کسی داری. عروسک جونم .....تو هم تنها شدی اسیر غصه ها شدی. در این سراب زندگی..... اسیر لحظه ها شدی
در چشمانم تنها یی ام را پنهان می کنم، در دلم دلتنگی ام را، در سکوتم حرفهای نگفته ام را در لبخندم غصه هایم را، دل من چه خردسال است، ساده مینگرد ، ساده مینگرد، ساده می خندد ، ساده می پوشد، ، زخم شب گریه هامه ، یاد یه عشق کهنه ست ، که هنوز هم باهامه . با ما که راه نیامد این روزگار نامرد صدای من بجز تو رو هر دلی اثر کرد غصه و اشک و حسرت اول مشق عشقه حالا همه می دونن که مشکی رنگ عشقه .این غمی که تو صدامه دلم گرفته است...ميخواهم بگريم اما اشك به ميهماني چشمانم نمي آيد ,تنم خسته و روحم رنجور گشته و ميخواهم از اين همه ناراحتي بگريزم اما پا هايم مرا ياري نميكنند . مانند پرنده ايي در قفس زنداني گشته ام . از اين همه تكرار خسته شده ام , چقدر دلم ميخواهد طعم واقعي زندگي را بچشم , چقدر دلم ميخواهد مثل قديم عاشق هم بوديم اگه گریه بزاره مینویسم کدوم لحظه تورو از من جدا کرد نگو اصلا نفهمیدی نگو نه تو بودی اونکه دستامو رها کرد خودت گفتی خداحافظ تموم شد من و تو سهممون از عشق این بود؟ خود تو حرمت عشقو شکستی بریدی آخره قصه همین بود؟ اگه مهلت بدی یادت میارم روزایی رو که بی تو عین شب بود تموم سهمت از دنیا عزیزم بزار یادت بیارم یک وجب بود بهت دادم تموم آسمونو خودم ماهت شدم آروم بگیری حالا ستاره ها دورت نشستن منو ابری گذاشتی داری میری بیا برگرد از این بن بست بی عشق بزار این قصه اینجوری نباشه آخه بذر جدایی رو چرا تو چرا دستای تو باید بپاشه خداحافظ نوشتن کار من نیست آخه خیلی باهات ناگفته دارم اگه گریه بزاره می نویسم اگه مهلت بدی یادت میارم شب بی تو شب درده...شب گریهء یه مرده چه جوری بگم که دنیا بی تو با دلم چه کرده؟ اگه از یاد تو رفتم اگه زندگیمو باختم با خیال داشتن تو اگه سوختم اگه ساختم بی تو اما اسم عشقو روی لبهام نیاوردم دیدی آخر وقت گریه شونه هاتُ کم آوردم...؟ حالا دیگه از تو حتی یه نشونه هم ندارم واسه راضی کردن دل یه بهونه هم ندارم.......
کاش طناب نجاتم رنگ خون نداشت
کاش سهم من ازاین راه کوتاه خاطره بود
به رنگ آبی آسمان
کاش نگاهم راپرنمی کردم
تمام راه رابه محبت طی نمی کردم
می نویسم:
به ياد روزهای انتظار
به یاد لحظه هاي فراق
به ياد چشمهای اشکبار
به ياد سینه هاي داغدار
می نویسم:
به ياد خلوت هاي غمبار
به ياد دلتنگی های دلگیر
وطلوع حسرت بار
به ياد الهه ی پاک نجابت!
از تمام قصه های خود پر کشیده ام
وقتی که فرصت ماندن گذشته است
وقتی که از سکوت دلتنگ لحظه ها
تابوت مرگ به خانه ی من باز گشته است
باید برای همیشه بمانم در این غروب؟
باید که غصه وغم را صدا کنم ؟
باید که غرق در لحظه ی دلتنگیم شوم؟
نه هرگز چنین نخواهم کرد
من خواهم ماند زیرا.....
دربن بست هم راه آسمان بازاست
ادامه مطلب
دل من از تبار دیوارهای کاهگلی است، ساده می افتد، ساده می شکند ،ساده می میرد، دل من تنها سخت می گر ید 
| Design By : Night Melody |
مرا این گونه باور کن کمی خسته کمی تنها کمی بی کس
